zaklinaczka

Po spędzeniu prawie dwóch miesięcy na
Mazurach i odbudowywaniu sprawności Sapera po chorobie i operacji przeszliśmy
do nowego zadania. Gra w Kontakt. Nowa koncepcja Lindy z którą dane mi było
zapoznać się po części na dwóch kursach instruktorskich jak również na
specjalnym kursie temu zagadnieniu poświęconym. Aby w ogóle zabrać się za ten
temat postanowiłam odbudować zdrowie, siłę i kondycję Sapera, aby fizyczność
nie stanęła nam na przeszkodzie w osiągnięciu sukcesu w sferze finezji. Po
wielu jazdach w teren, zabawach na linie i na wolności, po ćwiczeniach w wodzie
i całodobowym pastwiskowaniu uznałam, że Saper jest gotowy na stawienie czoła
nowym wyzwaniom. 

Pierwszy teren.

Pogoda jest dla nas dość łaskawa mimo
silnego wiatru jest ok. Saper pokazał, że potrafi na wietrze wskoczyć w prawą
półkulę zarówno Ekstra jak i Intro w zależności od dnia i przygotowania z
ziemi. Bardzo ciekawe, szczególnie, że nie znałam go z tej strony . Duży
wpływ ma na niego nowe stado w którym obecnie przebywa 24h na dobę. Klacze są
troszkę zdziczałe i żyją w tych warunkach na co dzień. Mimo to utrzymują duży
poziom gotowości i czujności. Saperowi się to udziela co wcale mnie nie martwi.
Równoważy się jego silna lewopółkulowość co zmienia sytuację czasem na bardziej
korzystną. Konie prawopółkulowe poszukują przywództwa, gdy lewopółkulowce same
świetnie radzą sobie ze sobą. Jeśli tylko potrafimy w odpowiedni sposób wskazać
prawopółkulowcowi odpowiednie rozwiązanie zyskujemy jego zaufanie i
posłuszeństwo. Ale nie o tym miało być…

Dziś w kolejny wietrzny dzień pada decyzja
o wyjeździe w teren. 

Przygotowanie z ziemi – 30 min na linie.
Głównie po to żeby wejść na poziom oferowanej energii przez konia i zaproponować
mu niższy bardziej rozluźniony poziom. Wszystko poszło gładko i wyruszyliśmy.

Saper w terenie jest raczej
ekstrawertykiem i waha się między obiema półkulami w zależności od sytuacji.
Nie umiem obiektywnie ocenić czy częściej zachowuje się prawopółkulowo czy
lewop. ale nie da się ukryć, że miewa momenty spięcia. Na początku postawiłam sobie
za cel nie przejmować się tym i wykorzystać chęć do ruchu naprzód do budowania
kondycji. Czyli poświęciłam odrobinę emocje dla fizyczności. Dzięki temu zbudowaliśmy
jakąś tam kondycję. O ile w stępie nie było większych problemów z uzyskaniem
rozluźnienia we freestyle to w kłusie zazwyczaj nie było tak kolorowo. Jednakże
nie wpływałam zanadto na prędkość z jaką Saper podróżował tym chodem – a czasem
fruwał nad ziemią! Skupiłam się raczej na tym jak wytrenować swoje ciało o
dosiad aby płynnie podążać za tym ruchem – nie było łatwo… Jazda na petardzie W galopie zazwyczaj nie szarżowałam. Saper nie ma zbyt dobrej równowagi w
tym chodzie i nie chcę mu utrwalać złych nawyków. Głównie pracowałam nad
zagalopowaniami i przejściami. Jeździłam też niezbyt długie odcinki w
półsiadzie tak żeby rozwinąć troszkę skrzydła, ale jedynie wtedy kiedy czułam,
że mam pełną kontrolę nad sytuacją. 

Dziś w terenie postanowiłam zacząć
pracować nad pierwszymi dwoma fazami Gry w kontakt. Po 1 – zebrane wodze znaczą
idziemy do przodu! Po 2 – Rozciąganie, rozciąganie, rozciąganie.

Pierwszy etap był ułatwiony przez to, że
do ćwiczeń wybrałam teren. Saper jako lewopółkulowiec zdecydowanie widzi więcej
celu w podróżowaniu po prostej. Dość szybko zatem przeszłam do fazy drugiej. Po
około 20 – 30 min dyskusji Saper załapał gdzie leży wygoda. Nadmienię tutaj, że
miałam duże obawy co do powodzenia całej sprawy. Saper jest pierwszym koniem z
którym zaczynam bawić się w tą grę. Nie mam doświadczenia i wyczucia w tym
temacie, jednak jakoś się trzeba tego nauczyć. Kolejna obawa leżała w nawykach
Sapera. Jeszcze u hodowcy był lonżowany na wypinaczach po czym zajeżdżany na
wędzidle w dość wysokim ustawieniu. Rezultatem tego było notoryczne chowanie
się za wędzidło ilekroć prosiło się o przyjęcie wędzidła (również przez
doświadczonych jeźdźców). Miałam zatem słuszne obawy, że problem powróci i będę
się musiała jakoś z nim uporać. Zaufałam jednak Lindzie

Gra w Kontakt rozwiązuje wiele problemów
koni z wędzidłem. Chowanie się jest na tej liście. 

Jak tylko podniosłam wodze uzyskałam efekt
oczekiwany – Saper się schował. Zaczęłam powtarzać procedurę poznaną na kursie
i nie wyglądało to początkowo ładnie, ani nie było specjalnie przyjemne. Saper
chował się, rolował a na ręku pustka… nic zero kontaktu. Jechałam jednak do
przodu i nie poddawałam się. Jak już pisałam trwało to może z 20 – 30 min.
Nagle poczułam jak Saper wyciąga nos do przodu i dałam mu mikro wygodę tak jak
uczyła nas Lida. W ciągu następnych pięciu minut sprawa wyglądała diametralnie
różnie. Saper załapał i zaczął opierać się na wędzidle. Fantastycznie. Kolejny
krok to rozciąganie. Po chwili czułam jak na moją prośbę nos idzie do przodu i
w dół grzbiet się unosi i Saper się rozluźnia. Bingo!

Przez kolejne 30 min ćwiczyłam to w
stępie. Następnie przerwa na Freestyle i trochę kłusa, a potem galop – po
takiej rozgrzewce przeszłam znowu do kłusa i utrwalałam rozciąganie. 

Działa! Bez pudła za każdym razem mogłam
poprosić o rozciągnięcie z utrzymaniem kontaktu. Fenomenalnie. Czas na kłus.
Jak tylko Saper zrozumiał, że kontakt w kłusie nie znaczy przechodzimy do
stępa, wszystko poszło jak po sznurku .

Dostałam kilka świetnych odcinków w
rozciągnięciu, w rozluźnieniu i z rozluźnionym grzbietem. Fantastyczne uczucie.
Nagle kłus stał się miły i wygodny, krok regularny i rytmiczny. Emocje
opadły. 

Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że
cały teren był o wiele mniej emocjonalny niż zwykle. Dzięki temu, że oboje
mieliśmy fizyczne i psychiczne zajęcie odwracające uwagę od otoczenia. 

Większość czasu Saper szedł w rozluźnieniu
co ma niebagatelne znaczenie w prawidłowym rozwijaniu jego sylwetki.

Teren uważam za bardzo udany. Sesja
pierwsza Gry w Kontakt skończyła się sukcesem. 

Dzięki Linda!